پیک نیک یه عصر بهاری

یعنی من به تو حسودیم میشه! به خدا! برای چی کاری کردی که من به این ویژگی زشتم پی ببرم؟ چرا ما رو ول کردی که حالا با دخترت دوتایی بری پیک نیک؟!! هی زندگی! شوخی گذشته عزیزم خیلی برات خوشحالم. آتنا طعم واقعی مادرداشتن رو تازه حس کرده و تو هم طعم فرزندداشتن. وبلاگتو با اینهمه عکسهای شیرینو دوست داشتنی دوست دارم. ***نگو جون من مرضیه تو و حسودی ؟؟؟ ولی واقعاً پیک نیک تو بهار با دختر کوچولویی که عاشق بازی کردنه خیلی کیف میده. حرفت درسته من و آتنا تازه انگار همدیگرو پیدا کردیم.خدا رو شکر.فقط همین.ممنون که به ما سر زدین عزیز دلم***